Создавањето на стварноста (виртуелна стварност?) не е ништо друго освен маинпулација со јавноста. Притоа, станува збор за создавање, значи за процес, а не за создадена стварност. Затоа што да се создаде стварност е практично невозможно.

Имено, се создава посакувана, што ќе рече лажна, нереална, непостојна стварност. А не може да се создаде, односно да биде дефинитивна, бидејќи во еден клучен момент процесот на создавање се судира со реалната, „суровата“ стварност и сиот напор паѓа во вода.

Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил

За оригиналноста чинам дека не е потребно никакво објаснување односно толкување: нешто прво, единствено во видот, самостојно, кое се разликува од обичното-особено во творечка смисла.

За еклектицизмот: во филозофијата тоа е начин на мислење кога некој не создава свој сопствен систем, туку го избира од други системи она што му се чини точно и погодно-поволно, па тогаш од тоа гради целина и систем; еклектичар е оној што не создава свој, сопствен систем, оној што од други го присвојува она што му одговара; еклектички-нетворечки, неоригинален.

Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил

Познати се стандардите на ЕУ, оние што треба односно мораме да ги спроведеме доколку го почитуваме, доколку го третираме како обврска консензусот во однос на нашето евро-атлантско интегрирање. Тие се мошне високи, „тешки“ и во догледно време недостижни. Сигурно ќе останат недостижни доколку продолжиме да чекориме вака и со „овие“ ижкако со оние“.  Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил

Еден лидер на партија, која претендира да победи на парламентарни избори односно да ја освои власта, при јавен настап, сведувајќи сѐ на економијата, меѓу другото рече дека „и културата е економија“. Дали мислеше на нејзината основа („нема ништо без пари, па ни култура“) или на економската култура-не е познато. Во секој случај, станува збор за симплифицирање на нештата, поточно за непознавање или занемарување на категоријата вредност која никако не може да се сведе на пазарна или ценовна. Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил

Да се има личен став е помеѓу најважните „легитимации“ на личноста во едно демократско, плурално општество. Се разбира, тој мора да биде јасен, прецизен, изграден, втемелен на цврсти аргументи и факти, за да биде респектабилен и дел од заедничка заложба или решение. Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил

Не, не ми е намерата да пренесам некои познати и помалку познати дефиниции на политиката или да понудам сопствена. Нема потреба за тоа, бидејќи ние сме толку „изверзирани“ во политиката што знаеме да ја водиме и со површно (па и никакво) разбирање. A што, од друга страна, и не е лошо ако се има предвид дека кај нас е најважно да „водиш“, макар и без никакво знаење.

Единствено во овој момент ми паѓа на ум како најпогодна малку „прилагодена“ големата Гоцева мисла:

„Јас политиката ја разбирам како поле за културен натпревар помеѓу партиите на политичката сцена“. Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил

За вистината и заблудата може да се говори од искуствен аспект, но никако не можат и не смеат да се занемарат сознајно-теоретските елаборации и ставови на многумина филозофи и други учени. Дури, речиси нема филозоф или мислител-интелектуалец кој не запрел пред категориите „вистина“ и „заблуда“ и не се обидел да ги проблеамитизра, односно да изгради сопствен систем за нивно осознавање и толкување. Оттука, не може да се говори за „колку луѓе, толку вистини“, за „секој со својата вистина“ или „има само една вистина, сѐ друго е лага“. Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил

Можеби критичката самосвест е поважна, посилна и повредна од свеста. За авторот сигурно. А може ли едната без другата? Не може, но немаат иста валидност, нема равенство помеѓу нив.

Напротив, критичката самосвест кај авторот, во него, ја претпоставува свеста за она што го прави, што го создава. И едната и другата се потврдуваат во задоволството или незадоволството од резултатот. Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил

Одамна е осознаено од врвни учени дека независноста во својата суштина значи објективност. Па сепак, кај нас одвреме-навреме се поставува, всушност се повторува ова прашање  и се покренуваат дискусии, се развиваат полемики: постои ли или не независност (особено медиумска), како таа се потврдува и афирмира во практиката-секојдневјето, ја препознаваме ли, дали се наметнува, дали доминира или е одамна „поразена“ итн. Continue Reading

Коментирај со својот Facebook профил