Уште на самиот старт на кампањата „И јас сум А1“, што беше најавено дека ќе трае до крајот на февруари, а ненајавено продолжи и месецов- март, искажав јасен став дека е неприфатлива, немушта, инфантилна, на моменти и кловновска во нејзината реализација. На пример одењето по куќи и собирањето на потписи што, за среќа, брзо беше напуштено. Во спротивно, можеше лесно да се случи да чукнат на вратата на некој ВМРО-вец, па лесно е да се претпостави на какви непријатности би се нашле „чукачите“.

И притоа потенцирав дека колегите- новинари на А1 ТВ со тоа „одработуваат“ исклучиво во корист на сопствената штета.

Потврда на мојот став „стаса“ деновиве, а реакцијата на „засегнатите“ е нервозна и недостоинствена.

Continue Reading

Токму тоа е главниот проблем на македонската актуелна опозиција: се да напаѓа, да „црнее“, особено она што е очевиден успех, постигнување за „обичниот“ човек. А кога ќе се соочи со несоборливи аргументи и факти, едноставно замолчува, премолчува и чека нова (не)прилика да продолжи за истото (па и кога нема врска со „новото“). Што не е ништо друго, освен „голо“ критизерство. Не може да се разбере зошто упорно „турка“ така, кога во изминатиов период, од губењето на власт до денес, не доби- не добива ниту промил повеќе во подобрувањето на катастрофалниот рејтинг.

И најновиот извештај на Инситутот за економски стратегии и меѓународни односи „Охрид“ (тинк-тенк“ – независна јавна истражувачка организација) за успешноста на Владата на Груевски е доказ за тоа. Најверојатно ќе биде премолчен или, што е помалку веројатно, оценет како пристрасен (од „докажан“ како еден од „нејзините“).

Continue Reading

Се почесто македонската парламентарна и вонпарламентарна опозиција бара да се седне за маса и да се утврди „национална стратегија“ за решавање на проблемот што го има Грција со името на Република Македонија, „каква што има јужниот сосед“. Настрана фактот дека неговата „црвена линија“ не е „консенсуална стратегија“, особено не поставена- формулирана низ „политички дијалог“ ( една од многуте опозиционерски ступидарии, според последиците еднаква на „антиквизацијата“), а имајќи предвид неразбирливи, пред се сомнителни ставови (како што е „договор по секоја цена“, предизборното ветување за решение за 6 месеци), крајно е време таа- македонската опозиција јасно и гласно, се разбира јавно, да се изјасни:

Која е нејзината „црвена линија“ преку која не би минала, макар земјава да добие уште едно вето односно да не добие датум за почеток на преговори за членство во ЕУ?

Изјаснувањето е нужно, меѓу другото, за да не се губи време и залудно да не се троши енергија. Зашто, доколку е иста со онаа на власта ( добро позната- иденттитетот во сета негова комплексност, особено името на народот и неговиот јазик), тогаш чуму „нов договор“?

Меѓутоа, доколку смета дека може да се отстапи и од нив (да не е тоа „по секоја цена“?), тогаш…никакво договарање! Подобро да замолчи, да се „покрие“ за да не биде не само извикана, туку и исплукана.

Continue Reading

Предлог- буџетот за идната година е поголем за 100 милиони евра во однос на годинашниов, и тоа со пораст и на приходите и на расходите. Станува збор за 2, 3 милијарди евра или зголемување за 3,4%. Приходите од даноците ќе се зголемат за 65 милиони евра, а вкупното трошење ќе биде поголемо за 2,8% или 2,5 милијарди евра. Проектираниот- пресметаниот дефицит ќе изнесува 170 милиони евра.

Интересно, експертите се воздржуваат од првични анализи и проценки, а тоа посебно се однесува на опозицијата. Ставот дека при креирање на дефицит е поважно за што се трошат пари, со „задолжителната- дежурната“ забелешка за мали деца,  дека „едно е инвестиција да направите споменик, друго е капитална инвестиција да направите два километра автопат“, потврдува дека развојноста и реалноста не се спорни. Continue Reading

Случајот со „шведската“ млекарница „Сведмилк“ ќе остане забележан во аналите на „Invest in Macedonia“ како најтипичен пример на криминализација односно грабеж на домашно- странска инвестиција од страна на македонски полит- бизнис олигарси,  на манипулација на фармери со катастрофални последици за нив, но и за сточарството воопшто, а секако и на новинарска зависност од највисок степен („агитпроповштина“),- целосно во интерес на медиумски „тајкун“. Continue Reading

Сосема „неекспертски“, дури наивни беа проценките и предвидувањата дека Република Македонија ќе биде „заобиколена“ од економската криза, па дури и дека има шанси да „ќари“ од неа. Од ден на ден се покажува дека тоа едноставно не е можно…без одговор или „противудар“ со радикални економски и други мерки (да, и политички). Што засега изостанува.

Она што досега го презеде и во од го презема Владата секако овозможува извесно смирување на кризните „ветришта“, но останува надежта дека таа брзо ќе се „сепне“ и „преродбата во 100 чекори- надградена и проширена“ ќе ја корегира со драстично намалување на чекорите! Continue Reading

Во еден неодамнешен текст на овој сајт го изнесов својот став оспротивен на многумина светски економски експерти: дека годинава нема да биде „кулминативна“ за светската криза односно економската рецесија, туку тоа ќе биде идната или дури (со голема веројатност) 2011- та. Деновиве в0 некои медиуми и на Интернет имав можност да прочитам изјави на светски експерти во кои го тврдат истото- дека таа ќе потрае најмалку две- три години, а последиците од неа допрва ќе бидат „стресни“ за светот. Continue Reading

Македонската опозиција веќе им здодеа на граѓаните, а веројатно и на себе си, со папагалското „критикување“ на позицијата односно на Владата на Никола Груевски дека троши „огромни средства (пари)“ на “саморекламирање“, притоа мислејќи на континуираните („за се и сешто“) медиумски кампањи. Веројатно и на Владата и на самиот Груевски исто така му е здодеано постојано да ги слуша прозивките за отчет- да каже (лично тој) колку„народни пари“ се потрошени и се трошат за тоа (бидејќи „огромни“ кај народот не „пали“), па не ги слуша или го фатило инает и веројатно нема да каже и по губењето на власта( кога опозицијата ќе научи како се победува на регуларни и демократски избори). Continue Reading

Европската банка за обнова и развој (ЕБОР), основана во 1991- ва година, финансира структурни проекти во поранешните социјалистички земји од Централна и Источна Европа, односно ги поддржува во фазата на транзиција кон пазарна економија. Таа е во сопственост на 60 земји и 2 меѓувладини институции (Европската заедница и Европската инвестициона банка), со запишан капитал во вкупен износ поголем од 20 милијарди евра. Не ја користи директно оваа цврста капитална база за финансирање на проекти, туку се задолжува на меѓународните пазари на капитал, притоа постојано придржувајќи се на здравите банкарски принципи. Continue Reading

За квазилидерството „како такво“, посебно во македонското политичко милје, досега сум пишувал на неколку наврати, а, се разбира, и натаму ќе пишувам секогаш кога ќе имам конкретен повод (неисцрпна тема?). Како сега. Continue Reading